Για Εμάς

Η φωτογραφία μου
Αυτο το χώμα απο παλιά κλέφτικα μου σφυρίζει, με τραβάει για να με κάνει ενα φθηνό μικροαστό. Κι αυτη η σημαία στο νού μου,ποτε δεν ανεμίζει, γιατι σέρνω μέσα μου κατι το ανθελληνικό...

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Βραδινό παραλήρημα

Αυτή η βραδιά μ΄όλες τις άλλες μοιάζει
τυλίγομαι στα σεντόνια μου κι η ζεστασιά με ξεκουράζει
μα η μοναξιά μου κι απόψε με σκοτώνει
κι είσαι η σκέψη στο μυαλό μου που μ’ αποτελειώνει
επειδή δεν ξέρω αν όντως μ’ αγαπάς
ή αν κάποιον άλλον τώρα θέλεις να φιλάς
και χάνομαι στο σκοτάδι της καρδιάς μου
και στην παράξενη εκείνη θλίψη της ματιάς μου
αναμνήσεις...ξέμεινα μόνος μαζί τους
κι είναι τόσα που ουρλιάζει στο κεφάλι μου η σιώπη τους
θέλω να φυγώ,με πνίγει το δωμάτιο
μα ότι και να κάνω,ξέρω,θα ‘ναι μάταιο
επειδη σε χρειάζομαι απόψε
έλα ‘δώ,και τους φόβους μου διώξε
αγγιξέ με απαλά στην άκρη του χεριού
γιατι το μόνο που σε θυμίζει είναι το φώς του φεγγαριού
και μου έχεις λείψει...δεν έχεις ιδέα
μ’ έχεις δέσει με μάγια και συναισθήματα μοιραία
τι ωραία,που θα ‘ταν να σ’ αγγαλιάζω
να μεθάω με τ’ αρωμά σου και μιλιά να μη βγάζω
να ξέρω πως είσαι για μένα εδώ
και γλυκά στο αυτί να μου ψιθυρίζεις «σ’ αγαπώ..»
μα σταμάταω,οι σκέψεις δεν βγάζουν πουθενά
μόνο έρχονται τα βράδια σαν σκιές στα κρυφά
να μου θυμίσουν την απουσία σου πάλι
και να μου δείξουν μέσα απο στίχους το μαύρο μου το χάλι
και χαλάλι,τα δάκρυα που έχασα για σένα
στα φτιάχνω φυλαχτό με λίγα λόγια πονεμένα
μα αν σ’ ακούσω αύριο χαρούμενη θα είμαι ευτυχισμένος
είσαι τα πάντα,πως να στο πω? Είμαι ερωτευμένος...

μου έδωσες το χέρι και μ' έβγαλες έξω απ' το μπουντρούμι μου
και τώρα είμαι μαζί σου στην αγκαλιά σου αγγελούδι μου...

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Κατερίνα Γώγου

Πάει.
Αυτό είταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
'Αρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Kάποιος λείπει...

Μελαχολική μέρα σήμερα, θλιβερή. 6 χρόνια πέρασαν και πάντα κάποιος έλειπε. " Έφυγες, δεν το περίμενα. Δεν αγαπώ τίποτα σήμερα..."

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Εσύ, εσύ, εσύ...

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.
Τρεις χιλιάδες μαύροι κύκνοι
σε πήραν μακριά μου
πετούσανε αργά προς τον ορίζοντα
έσερναν ένα δίχτυ χρυσαφένιο
όπου κοιμόσουν γαλήνιος και ανύποπτος
στα χέρια σου κρατούσες μια σφεντόνα
κι ένα κομμάτι ατσάλι απ’ την ψυχή σου.
Γύρω-τριγύρω
φυσούσανε οι γρανιτένιοι χιτώνες των βουνών
απ’ τις πτυχές τους έβγαιναν τοξότες
και σημαδεύανε τον ήλιο
ώσπου τον κατεβάσανε στη θάλασσα.
Τρεις χιλιάδες μαύροι κύκνοι
σε πήραν μακριά μου
σε πήγαν σ’ ένα κάστρο ερειπωμένο
στην άκρη της μνήμης
εκεί φυτρώνει μια χρυσή μηλιά
κάθε πρωί θα κόβεις ένα μήλο
κάθε βράδυ ένας κύκνος θα πεθαίνει
κι έτσι δεν θα μπορέσεις να γυρίσεις.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Θέλω να μου χαρίσεις κάτι...

-Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
-Ό,τι θέλεις.
-Ό,τι, ό,τι θέλω, τ'ορκίζεσαι;
-Στ'ορκίζομαι.
-Θέλω,... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.
-Να το φτιάξουμε.
-Με τι;
-Με τι θέλεις;
-Δεν ξέρω.
-Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά
-Όχι, όχι δεν είναι έτσι.
-Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις. 
-Όχι όχι , δεν θέλω κλειδί.
-Γιατί;
-Μορεί να το χάσω.
-Θα στο κρεμάσω στο λαιμό
-Μπορεί να χαθώ και γω
-Θα έρθω να σε βρω
-Κι αν δεν μπορέσεις να με βρεις;
-Θα μπορέσω
-Κι αν είναι σκοτάδι;
-Θ'ανάψω κερί
-Κι αν λιώσει το κερί;
-Ως τότε θα σ'έχω βρει.
-Κι αν όχι;
-Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω
-Πόσο θα ψάχνεις;
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
-Τι θα πει για πάντα;
-ότι Σ'ΑΓΑΠΩ