Αζίζ Νεσίν-Σώπα μη μιλάς

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,
κόψ' τη φωνή σου,σώπασε επιτέλους.
Κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγανε:"σώπασε".

Στο σχολείο μού κρύψανε την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε :
"Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"
Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!" 

"Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε".
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρεις το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι:
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα". 

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!"
Μπορεί να μην είχαμε γνωριμίες ζηλευτές με τους γείτονες,
μας ένωνε, όμως, το Σώπα. 

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν' την να σωπάσει.
Κόψ' την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. 

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
 Kαι δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.
Κόψε τη γλώσσα σου. 

Ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω 

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ...!

 

Αόριστος θάνατος

Αυτός εκεί
ο συγκεκριμένος άνθρωπος
είχε μια συγκεκριμένη ζωή
με συγκεκριμένες πράξεις.
Γι αυτό και
η συγκεκριμένη κοινωνία
για το συγκεκριμένο σκοπό
τον καταδίκασε
σ' έναν αόριστο θάνατο.

Βραδινό παραλήρημα

Αυτή η βραδιά μ΄όλες τις άλλες μοιάζει

τυλίγομαι στα σεντόνια μου κι η ζεστασιά με ξεκουράζει

μα η μοναξιά μου κι απόψε με σκοτώνει

κι είσαι η σκέψη στο μυαλό μου που μ’ αποτελειώνει

επειδή δεν ξέρω αν όντως μ’ αγαπάς

ή αν κάποιον άλλον τώρα θέλεις να φιλάς

και χάνομαι στο σκοτάδι της καρδιάς μου

και στην παράξενη εκείνη θλίψη της ματιάς μου

αναμνήσεις...ξέμεινα μόνος μαζί τους

κι είναι τόσα που ουρλιάζει στο κεφάλι μου η σιώπη τους

θέλω να φυγώ,με πνίγει το δωμάτιο

μα ότι και να κάνω,ξέρω,θα ‘ναι μάταιο

επειδη σε χρειάζομαι απόψε

έλα ‘δώ,και τους φόβους μου διώξε

αγγιξέ με απαλά στην άκρη του χεριού

γιατι το μόνο που σε θυμίζει είναι το φώς του φεγγαριού

και μου έχεις λείψει...δεν έχεις ιδέα

μ’ έχεις δέσει με μάγια και συναισθήματα μοιραία

τι ωραία,που θα ‘ταν να σ’ αγγαλιάζω

να μεθάω με τ’ αρωμά σου και μιλιά να μη βγάζω

να ξέρω πως είσαι για μένα εδώ

και γλυκά στο αυτί να μου ψιθυρίζεις «σ’ αγαπώ..»

μα σταμάταω,οι σκέψεις δεν βγάζουν πουθενά

μόνο έρχονται τα βράδια σαν σκιές στα κρυφά

να μου θυμίσουν την απουσία σου πάλι

και να μου δείξουν μέσα απο στίχους το μαύρο μου το χάλι

και χαλάλι,τα δάκρυα που έχασα για σένα

στα φτιάχνω φυλαχτό με λίγα λόγια πονεμένα

μα αν σ’ ακούσω αύριο χαρούμενη θα είμαι ευτυχισμένος

είσαι τα πάντα,πως να στο πω? Είμαι ερωτευμένος...

μου έδωσες το χέρι και μ' έβγαλες έξω απ' το μπουντρούμι μου

και τώρα είμαι μαζί σου στην αγκαλιά σου αγγελούδι μου...

Κατερίνα Γώγου

Πάει.

Αυτό είταν.

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

βρώμικα τζάμια

κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

'Αρχισα να γέρνω

σαν εκείνη την ιτιούλα

που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

Kάποιος λείπει...

Μελαχολική μέρα σήμερα, θλιβερή. 6 χρόνια πέρασαν και πάντα κάποιος έλειπε. " Έφυγες, δεν το περίμενα. Δεν αγαπώ τίποτα σήμερα..."

Εσύ, εσύ, εσύ...

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Τρεις χιλιάδες μαύροι κύκνοι
σε πήραν μακριά μου
πετούσανε αργά προς τον ορίζοντα
έσερναν ένα δίχτυ χρυσαφένιο
όπου κοιμόσουν γαλήνιος και ανύποπτος
στα χέρια σου κρατούσες μια σφεντόνα
κι ένα κομμάτι ατσάλι απ’ την ψυχή σου.

Γύρω-τριγύρω
φυσούσανε οι γρανιτένιοι χιτώνες των βουνών
απ’ τις πτυχές τους έβγαιναν τοξότες
και σημαδεύανε τον ήλιο
ώσπου τον κατεβάσανε στη θάλασσα.

Τρεις χιλιάδες μαύροι κύκνοι
σε πήραν μακριά μου
σε πήγαν σ’ ένα κάστρο ερειπωμένο
στην άκρη της μνήμης
εκεί φυτρώνει μια χρυσή μηλιά
κάθε πρωί θα κόβεις ένα μήλο
κάθε βράδυ ένας κύκνος θα πεθαίνει
κι έτσι δεν θα μπορέσεις να γυρίσεις.